ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΕΝΑΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ… Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ | (Συνέντευξη)

ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ 1

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΕΝΑΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ… Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

Γράφει ο Χρήστος Τριανταφύλλου

Έφυγε για το μεγάλο ταξίδι αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κενό ένας σπουδαίος άνθρωπος της μικρής μας πόλης, ένας αγαπητός Μικρασιατής – Φιλαδελφειώτης  ο Δημήτρης Βασιλειάδης.

Μια σημαντική προσωπικότητα, ένας μοναδικός άνθρωπος που τον διέκρινε το ήθος, η συνέπεια, η εντιμότητα και πάνω από όλα η ευαισθησία και η ανιδιοτέλεια.

Ο Δημήτρης Βασιλειάδης γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου του 1922 στο χωριό «Μέτραι» της Ανατολικής Θράκης, εβδομήντα χιλιόμετρα έξω από την Κωνσταντινούπολη.

Ανήσυχο πνεύμα, φοίτησε στην Νομική και αποφοίτησε την Ανωτάτη Εμπορική, Διευθυντής στην Χαλυβουργική Αγγελόπουλου, μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ποιητής, συγγραφέας, αρθρογράφος και ενεργό μέλος της μικρής μας πόλης.

Από μικρός του άρεσε να διαβάζει και να γράφει, στα 25 του χρόνια έγραψε το πρώτο του ποίημα και έφτασε να έχει εκατοντάδες μέσα στο συρτάρι του γραφείου του.

Ο Δημήτρης Βασιλειάδης έγραψε το βιβλίο «Πριν 70 χρόνια, στην Νέα Φιλαδέλφεια» το 2004 και εκδόθηκε από το πνευματικό κέντρο της Νέας Φιλαδέλφειας.

Υπήρξε πατέρας που μεγάλωσε την οικογένεια του σε δύσκολες εποχές με αρχές και αξίες που τα παιδιά του κουβαλούν και μεταδίδουν, ένας αγωνιστής της ζωής. Παντρεμένος με την Τασούλα Βασιλειάδου-Τριανταφυλλοπούλου είχε δύο παιδιά την Άλκηστιν και τον Άγιν και τρία εγγόνια.

Καλό ταξίδι Δημήτρη Βασιλειάδη, σε ευχαριστώ για ότι μου έμαθες, σε ευχαριστώ για τις ατέλειωτες ευχάριστες ώρες συζήτησης – μάθησης.

Σε ευχαριστώ που με άφησες να γνωρίσω την ακεραιότητα του χαρακτήρα σου, το ήθος και τον δυναμισμό σου μα πάνω από όλα την δύναμη της ψυχής σου.

Θα μας λείψεις.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο, Τρίτη 6/11 στις 16.00 στο Κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου.

Παραθέτω την συνέντευξη που μου παραχώρησε στο περιοδικό «ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

Που γεννηθήκατε κ. Δημήτρη Βασιλειάδη;

Γεννήθηκα στις 22 Νοεμβρίου του 1922 σε ένα χωριό στην Ανατολική Θράκη, εβδομήντα χιλιόμετρα έξω από την Κωνσταντινούπολη. Στα τούρκικα το χωριό λεγόταν » Τσατάλτζα» και στα ελληνικά «Μέτραι». Η βάπτιση μου έγινε στις 16 Δεκεμβρίου 1922, ένα μήνα μετά την γέννηση μου, με αυτά που συνέβησαν στη Σμύρνη οι γονείς μου φοβήθηκαν μην μπουν στο χωριό μας και μας σφάξουν, και για να μην είμαι αβάπτιστος έκαναν την βάπτιση.

Από που κατάγονταν οι γονείς σας και πως ήρθαν στην Ελλάδα;

Και ο πατέρας μου Παναγιώτης και η μητέρα μου Αναστασία είχαν γεννηθεί στο Μέτραι. Οι γονείς μου και εγώ, ήρθαμε με την ανταλλαγή πληθυσμού το 1924, πρώτα πήγαμε στη Θεσσαλονίκη, εκεί μείναμε ελάχιστα και μετά ήρθαμε στην Νέα Φιλαδέλφεια. Στη Νέα Φιλαδέλφεια ήρθαμε γιατί ο σύζυγος της θείας μου (αδελφής της μητέρας μου) εργάστηκε στο χτίσιμο των σπιτιών της Νέας Φιλαδέλφειας, και έτσι η πρόταση έγινε από αυτόν.

Ποια ήταν η αντιμετώπιση που είχαν οι γονείς σας κατά τον ερχομό τους στην Ελλάδα;

Δεν αντιμετώπισαν κάποιο πρόβλημα οι γονείς μου όταν ήρθαν στην Ελλάδα, άλλωστε σε μια προσφυγική περιοχή ήρθαν και εγκαταστάθηκαν, από που να είχαν πρόβλημα. Είχε περάσει και ένας χρόνος από τη Μικρασιατική καταστροφή και τα πράγματα στην Ελλάδα ήταν πιο ήρεμα.

ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ 2

Ο Δημήτρης Βασιλειάδης με την σύζυγο του Τασούλα Βασιλειάδου. Η φωτογραφία είναι από τους αρραβώνες τους.

ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ 3

Ο Δημήτρης Βασιλειάδης στα παιδικά του χρόνια στη Νέα Φιλαδέλφεια.

ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ 4

Ο Δημήτρης Βασιλειάδης στην εκδήλωση που τον τιμά ο Συνδεσμός Μικρασιατών.

Τι είναι αυτό που θυμάστε έντονα από τα παιδικά σας χρόνια στη Νέα Φιλαδέλφεια;

Αυτό που θυμάμαι έντονα, ήταν το πως φτιάξανε την εκκλησία εδώ στη Νέα Φιλαδέλφεια, την Παναγία, την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όταν ήρθαμε εδώ εκκλησία δεν υπήρχε, οι κάτοικοι της περιοχής, οι πρόσφυγες, έκλεψαν στην κυριολεξία κάποια ξύλα από τις οικοδομές που χτιζόντουσαν και την έχτισαν, παράγκα ήταν. Θυμάμαι ένα περιστατικό κάποια Χριστούγεννα που με είχε πάρει απ΄ το χεράκι κάποιος θειός μου και πήγαμε στην εκκλησία, ενώ γινόταν η λειτουργία, ακούσαμε κάποια τριξίματα και φοβηθήκαμε μην πέσει η εκκλησία επάνω μας. Τρέξαμε όλοι σαν τρελοί και βγήκαμε έξω, ευτυχώς όμως δεν συνέβη το παραμικρό. Λίγο αργότερα την έχτισαν.

Ένα έντονο και αστείο περιστατικό που επίσης θυμάμαι, είναι με έναν έμπορο από το Μενίδι, τότε το εμπόριο ήταν στα χέρια των Μενιδιατών, αυτός πουλούσε ζαρζαβατικά – λαχανικά, η γιαγιά μου λοιπόν είχε αγοράσει ένα «κανταράκι» για να ζυγίζει αυτά που αγόραζε, για να μην την κλέβουν. Εκείνη την μέρα που πήγε να αγοράσει φασολάκια είχε ξεχάσει το κανταράκι, λέει στον έμπορο «πάω να φέρω το κανταράκι μου», ο έμπορος της φτιάχνει μια σακούλα με φασολάκια, και τις λέει «βαριά, βαριά είναι κυρά μου μην σε νοιάζει», παίρνει η γιαγιά μου την σακούλα και ευχαριστήθηκε που ήταν όντος βαριά. Το απόγευμα κάθισαν με την μάνα μου για να καθαρίσουν τα φασολάκια, και με το που ανοίγουν την σακούλα βρίσκουν μια μεγάλη πέτρα μέσα.

Πείτε μας για τα παιδικά και εφηβικά σας χρόνια στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Όταν ήρθαμε στην Νέα Φιλαδέλφεια, μετά από 6 μήνες πέθανε ο πατέρας μου, ήμουν και ορφανό και προσφυγάκι. Δημοτικό σχολείο πήγα στο 1ο Δημοτικό σχολείο «Σπαθάρη» για 2 χρόνια, μετά έχτισαν το μεγάλο σχολείο, το 2ο Δημοτικό σχολείο, έτσι το Δημοτικό το τελείωσα εκεί. Η ζωή στα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύ δύσκολη, υπήρχε πείνα, θυμάμαι, ρούχα μου έδινε ένας θειός μου, τα έπαιρνε η μάνα μου και τα έκανε στο μέγεθος το δικό μου.

Από μικρό παιδί που άρεσε το διάβασμα, είχα ένα φίλο τον Γιώργο Τριανταφυλλίδη. Η οικογένεια του ήταν πιο ευκατάστατη, ο πατέρας του ήταν ανθρακέμπορος στην Πόλη και τους έστελνε συχνά χρήματα. Εγώ βιβλίο δεν είχα κανένα τότε, μου έδινε ο φίλος μου και διάβαζα. Ήταν αδελφικός μου φίλος. Μαζί πηγαίναμε και παίζαμε στον Ιωνικό, τότε ο Ιωνικός δεν ήταν όπως είναι σήμερα, ήταν μια μεγάλη αλάνα.

Γυμνάσιο πήγα στο 8ο, στη πλατεία Κολιάτσου. Τότε δεν είχα χρήματα για να πηγαίνω με το λεωφορείο, πηγαινοερχόμουν με τα πόδια.

Μετά πήγα στην εμπορική νυχτερινή σχολή που είχε φτιάξει στο 2ο Δημοτικό σχολείο της Νέας Φιλαδέλφειας η ένωση Κωνσταντινουπολιτών. Διευθυντής τότε της σχολής ήταν ο Θεόδωρος Πεταλάς. Στη σχολή πήγα για να μάθω γαλλικά και εμπορικά (εμπορική αλληλογραφία, εμπορικό δίκαιο). Από τη συγκεκριμένη σχολή πήρα και το πρώτο μου βραβείο.
Μετά από τη σχολή έπιασα δουλειά στου Αγγελόπουλου, στο εργοστάσιο του στη Πειραιώς.

Από μικρός όπως σας είπα μου άρεσαν τα γράμματα, παράλληλα ενώ δούλευα, πήγα στο Πανεπιστήμιο, στη Νομική. Τελείωσα το πρώτο και το δεύτερο έτος, δυστυχώς δεν μπόρεσα να τελειώσω το τρίτο έτος της Νομικής γιατί δεν άντεξα, ήρθε η φοβερή πείνα της Γερμανικής κατοχής.

Στη κατοχή, παρά την μεγάλη πείνα δεν σταμάτησα το διάβασμα, βρήκα μια μέθοδο, κάποια βιβλία, για να μάθω αγγλικά.

Μετά την κατοχή, και ενώ εργαζόμουν στη Χαλυβουργική και παντρεμένος, αποφάσισα να πάω να γραφτώ και να τελειώσω την Ανωτάτη Εμπορική. Το ότι τελείωσα την Ανωτάτη Εμπορική το χρωστάω στη σύζυγο μου.

Όταν πήγα και γράφτηκα, παντρεμένος τότε όπως σας είπα, ρώτησα την γυναίκα μου και της είπα: «δέχεσαι να πάω στο πανεπιστήμιο και για 4 χρόνια μην μου ζητήσεις τίποτα (εκδρομές, εξόδους κτλ) για να μπορέσω να τελειώσω την Ανωτάτη Εμπορική;»

Η γυναίκα μου το δέχτηκε με χαρά. Την ευχαριστώ για αυτό.

Το πτυχίο αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να γίνω Διευθυντής στη Χαλυβουργική Αγγελόπουλου που εργαζόμουν.

Πόσες γλώσσες μιλάτε εκτός από την Ελληνική;

Μιλώ Αγγλικά, Γερμανικά, Γαλλικά και Ιταλικά.

Πως γνωρίσατε την σύζυγο σας κ. Τασούλα Βασιλειάδου – Τριανταφυλλοπούλου;

Την σύζυγο μου την γνώρισα 19 χρονών. Εργαζόταν στην ίδια εταιρία που ήμουν και εγώ. Ήταν στενογράφος, δακτυλογράφος και γραμματέας του Αγγελόπουλου. Στην αρχή δεν με συμπαθούσε και το πολύ.

Εγώ κάθε μέρα έκανα μια βόλτα στον όροφο που εργαζόταν για να την δω, να δω τι κάνει. Ήξερα ότι της άρεσε αυτό που έκανα. Αυτό το έκανα για αρκετούς μήνες. Μια μέρα λοιπόν αρρώστησα και μπήκα στο νοσοκομείο. Δεν με έβλεπε στη δουλειά και ανησύχησε, έτσι ήρθε στο νοσοκομείο για να με δει. Από εκείνη τη μέρα άρχισαν όλα.

Με την σύζυγο μου Τασούλα, παντρευτήκαμε στον Άγιο Λουκά στη Πατησίων, μας πάντρεψε ο Πατέρας Καλλίνικος. Μείναμε μαζί και με την μητέρα μου στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο πατρικό μου σπίτι που ήταν δίπλα στο σημερινό πνευματικό κέντρο «Αθανάσιος Διάκος». Με την Τασούλα είμαστε 63 χρόνια μαζί. Έχουμε 2 παιδιά, την Άλκηστιν και τον Άγιν και 3 εγγόνια.

Τι νοσταλγείτε από τα παιδικά σας χρόνια κ. Δημήτρη;

Αυτό που νοσταλγώ και μακάρι να μπορούσα να το έχω, είναι το πατρικό μου σπίτι. Δυστυχώς με τον μεγάλο σεισμό στη Νέα Φιλαδέλφεια, καταστράφηκε.

Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχία σας στον επαγγελματικό τομέα;

Να αγαπάς την δουλειά σου. Να εξελίσσεσαι. Να διαβάζεις, να μαθαίνεις πράγματα για την δουλειά σου. Να γίνεσαι πιο ανταγωνιστικός, να σε στηρίζουν οι δικοί σου άνθρωποι η οικογένεια σου. Στα τόσα χρόνια δουλειάς να σας πω ότι ποτέ δεν έλειψα, έστω και μια μέρα από την εργασία μου. Αυτό νομίζω ότι είναι και το μυστικό της επιτυχίας στον επαγγελματικό τομέα.

Πείτε μας, τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ξεκινήσετε να γράφετε ποιήματα.

Από μικρός μου άρεσε να γράφω. Δεν μπορώ να πω ότι κάτι με ώθησε, νομίζω το είχα μέσα μου. Στα είκοσι μου ήταν η πρώτη φορά που έγραψα ποίημα.

Ο κ. Δημήτρης Βασιλειάδης έγραψε το βιβλίο » Πριν 70 χρόνια, στη Νέα Φιλαδέλφεια» (2004) και εκδόθηκε από το Πνευματικό Κέντρο Νέας Φιλαδέλφειας.

Υ.Γ: Να ευχαριστήσω θερμά τον κ. Δημήτρη Βασιλειάδη και τη σύζυγο του Τασούλα Βασιλειάδου – Τριανταφυλοπούλου για την φιλοξενία και για το όμορφο απόγευμα που μου χάρισαν. Πραγματικά έμαθα τόσα πολλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s